Смотрел ли пророк на чужин женщин?

Январь 28, 2016 в 6:47 дп | Опубликовано в Müxtəlif, Sünnə müdafiəsi/ Защита сунны, Şiə yalanı/Ложь рафидитов, Şubhələrə rədd/Ответ на сомнения | Оставьте комментарий

ас-Салам алайкум.

Один известный рафидитский сайт пытаясь оправдать ересь своих книг попытался как обычно перевести стрелки.
Они пишут:

В-третьих, хадисы, содержащие клевету на Посланнику Аллаха (С) касательно того, что ему якобы понравилась жена Зейда, и он вынудил того развестись с ней, и сам женился на ней — эти хадисы содержатся именно в источниках «ахлу сунна»!
Привели Бейхеки в «Сунан кубра», Хейсами в «Маджму заваид», Табарани в «Муаджаму кабир» и Ибн Асакир в «Тарих Демешк», что Зейнаб бинт Джахш (жена Зейда) сказала:
فطلقني فبَتَّ طلاقي، فلما انقضت عدَّتي لم أشعر إلا والنبي (ص) وأنا مكشوفة الشعر، فقلت: هذا أمر من السماء ؟! وقلت: يا رسول الله بلا خطبة ولا شهادة؟ قال: الله المزوِّج ، وجبريل الشاهد
И Зейд дал мне развод и сделал его окончательным. Когда же срок моей идды подошёл к концу, я вдруг увидела, как Пророк зашёл ко мне, в то время какмои волосы были открытыми (!!). Я спросила: «Это повеление с небес?!» И я сказала: «О Посланник Аллаха, ты (хочешь этого) без сватовства и без свидетелей?!» Он сказал: «Аллах заключает браки, а свидетель — Джабраил».(!!!)
(«Сунан кубра» Бейхеки, том 7, С. 137;  «Маджму заваид» Хейсами, том 9, С. 247;  «Муаджаму кабир» Табарани, том 24, С.44;  «Тарих Демешк» Ибн Асакира, том 50, С. 230).
Также привели Табарани в «Муаджаму кабир» и Бейхеки в «Маджму заваид» от Абу Бакра ибн Сулеймана:
أن رسول الله (ص) جاء بيت زيد بن حارثة، فاستأذن فأذنت له زينب ولا خمار عليها، فألقت كُمَّ درعها على رأسها، فسألها عن زيد فقالت: ذهب قريباً يا رسول الله. فقام رسول الله (ص) وله همهمة قالت زينب: فاتبعته فسمعته يقول: (تبارك مصرِّف القلوب). فما زال يقولها حتى تغيب
Однажды Посланник Аллаха (С) пришел к дому Зейда ибн Хариса. Он попросил разрешения войти, и Зейнаб (жена Зейда) разрешила ему. В это время на ней не было покрывала, и она накинула рукав своей рубахи на свою голову. Он спросил её о Зейде, и она сказала: «Он ушел недалеко, о Посланник Аллаха». Тогда Посланник Аллаха (С) ушёл, БОРМОЧА что-то. Зейнаб сказала: «Я последовала за ним и услышала, как он говорит: „Пречист Тот, кто переворачивает сердца!“ И он не переставал говорить это, пока не скрылся из вида».
(«Маджму заваид» Хейсами, том 9, С. 247;  «Муаджаму кабир» Табарани, том 24, С.44).

Вроде все правильно, ссылки, том книг, страница. Вы скажете в чем проблема?
Во первых, когда в ссылках пишут и «Маджмау заваид» и «Муджам» Табарани это делается с целью увеличить количество книг в ссылках. Чтобы придать больше веса доводу. Потому что книга имама аль-Хейсами «Маджмау заваид» была собрана им из различных книг, в том числе «Муджамов» имама ат-Табарани.
Во вторых. Книга имама аль-Хейсами «Маджмау заваид» имеет отличительную особенность. После преданий, автор высказывался о степени достоверности приведенных хадисов. Если вы увидите рафидита цитирующего «Маджмау заваид» аль-Хейсами, или «Талхис аль-Мустадрак» аз-Захаби посмотрите приведет ли он мнение этих имамов о хадисах. Если нет, даже без проверки 101% имамы посчитали предания слабыми. Но рафидиты как их идеологические предки читают часть книги и закрывают невыгодную часть текста рукой.
Вернемся к нашим хадисам. Имам аль-Хейсами приведя первое предание сказал:
رواه الطبراني وفيه حفص بن سليمان وهو متروك وفيه توثيق لين 
«Передал ат-Табарани в цепочке передатчиков Хафс ибн Сулайман — оставленный передатчик. И о нем есть слабая хвальба».
Чтобы избежать спекуляций от еретиков, я отмечу, что имам Бейхаки передал это предание через того же самого передатчика.
Вопрос: Что помешало шиитам приведя предание из книги, также отметить мнение ученого? Ответ: Рафидизм головного мозга.
Касательно второго предания имам аль-Хейсами сказал
رواه الطبراني مرسلا ، وبعضه عن أم سلمة كما تراه ، ورجاله وثقوا وفي بعضهم ضعف
«Передал Табарани через ПРЕРВАННУЮ ЦЕПОЧКУ ПЕРЕДАТЧИКОВ, и часть (предания) от Умм Саламы как вы видите. Передатчики неплохие, и в некоторых их слабость».
Вот полный тект хадиса от имама Табарани.

(حديث مرفوع) حدثنا محمد بن عبد الله الحضرمي ، ثنا الحسن بن علي الحلواني ، ثنا محمد بن خالد بن عثمة ، حدثني موسى بن يعقوب ، عن عبد الرحمن بن المنيب ، عن أبي بكر بن سليمان بن أبي حثمة ، أن رسول الله صلى الله عليه وسلم جاء بيت زيد بن حارثة فاستأذن ، فأذنت له زينب ولا خمار عليها ، فألقت كم درعها على رأسها ، فسألها عن زيد ، فقالت : ذهب قريبا يا رسول الله ، فقام رسول الله صلى الله عليه وسلم وله همهمة ، قالت زينب : فاتبعته ، فسمعته يقول : » تبارك مصرف القلوب » فما زال يقولها حتى تغيب .

В цепочке передатчиков Абдуррахман ибн аль-Муниб. Его считал достойным доверия лишь ибн Хиббан. И ибн Хиббан известен тем, что если о передатчике не было плохих мнений, он считал его достойным доверия. Эта точка зрения не правильная так как передатчик о которым нет плохих или хороших отзывов будет считаться неизвестным.
И Аллах знает лучше

Подарок Камалю Хейдари

Февраль 4, 2014 в 6:01 пп | Опубликовано в Sünnə müdafiəsi/ Защита сунны, Video/Видео, Şiə əqidəsi/ Вера шиитов, Şubhələrə rədd/Ответ на сомнения | Оставьте комментарий

Əl-Valid bin Uqbə və səhabələrin adilliyi

Январь 10, 2014 в 7:21 дп | Опубликовано в Sahabeler/Сподвижники, Sünnə müdafiəsi/ Защита сунны | Оставьте комментарий

əl-Valid bin Uqbə bin Əbi Mueyt Məkkənin fəthi günü qardaşı Xalid bin Uqbə ilə birlikdə İslamı qəbul etmiş səhabələrdən biridir. Anası Ərva bint Kureyz bin Rabia həm də Osman bin Affan’ın – radiyallahu anhumə — anası olmuşdur. Beləliklə əl-Valid bin Uqbə ana tərəfdən Osmanın qardaşıdır. Kunyəsi Əbu Vahb olaraq tanınır. Peyğəmbərin – salləllahu aleyhi va səlləm – zəkat işini tapşırdığı kəslərdən biri də o, olmuşdur. Xəlifə Osman onu Kufənin valisi təyin etmiş və daha sonra onu vəzifəsindən almışdır. Osman vəfat etdikdən sonra səhabələr arasında baş vermiş savaşlarda iştirak etmədi. Ölənə qədər ər-Raqqa şəhərində qaldı və əl-Bəlix şəhərində dəfn olundu.

Bir neçə il bundan əvvəl internet şəbəkəsində “Xilafət və Səltənət Savaşı” adlı bir yazıya cavab olaraq “Müaviyə bin Əbi Sufyan” adlı bir kitab hazırlamışdıq. Kitabda “əl-Hucurat” surəsindəki ayənin nazil əl-Valid bin Uqbə haqqında nazil olmadığını isbat etməyə çalışmışdıq. Lakin o zaman tutduğumuz mövqenin xətalı olduğuna inanırıq və bunun cədəldən doğan bir tələskənlikdən qaynaqlandığını düşünürəm. Bu yazımızda səhvimizi düzəldərək bu barədə daha geniş məlumat vermək istərdik.

əl-Valid bin Uqbə və “əl-Hucurat” surəsindəki fasiqin xəbəri haqqındakı ayəyə münasibətdə sünni alimləri fərqləniblər. Bu kiçik yazımızda sünni alimləri arasında bununla bağlı mövcud olan mövqeləri təqdim edəcəyik.

Bəzi alimlər ayənin nazil olma səbəbi haqqında gəlmiş həmin rəvayətləri ya tamamilə qəbul etməyiblər, ya da tərəddüd ilə yanaşıblar. Bu barədə xəbərlərin səhih olmadığını deyən alimlərdən biri məşhur maliki alimi, mühəddis əl-Qadi Əbu Bəkr ibn əl-Arabi əl-İşbili (vəf. h. 543) olmuşdur. O, “əl-Avasim minəl-Qavasim” kitabında deyir:

əl-Valid’ə gəldikdə isə bəzi müfəssirlər zikr ediblər ki, Allah onu “əgər bir fasiq sizə xəbər gətirsə onu araşdırın!” sözlərində fasiq adlandırmışdır və onların sözlərinə əsasən bu ayə onun haqqında nazil olmuşdur. Peyğəmbər – salləllahu aleyhi va səlləm – onu Bənul-Mustaliq qəbiləsinə göndərmiş, o isə onların mürtəd olduqlarını xəbər vermiş və sonra Allahın Elçisi – salləllahu aleyhi va səlləm – onların yanına Xalid bin əl-Valid’i göndərmiş, onların halını öyrənmiş və onun sözünün batilliyi üzə çıxmışdır. Bu barədə ixtilaf ediblər, bu hadisə üçün nazil olduğu deyilmiş, bəziləri isə başqa hekayədə Əli ilə əl-Valid haqqında nazil olduğunu deyiblər. Həmçinin rəvayət olunmuşdur ki, əl-Valid digər uşaqlarla birlikdə fəth günü Allah Elçisinin – salləllahu aleyhi va səlləm – yanına gətirilmiş və ondan başqa hamısının başına məsh çəkmiş onlara bərəkət etmişdir. Dedi: “Başımda bir xaluq[1] var idi, ona görə də o, — salləllahu aleyhi va səlləm – başıma məsh çəkməkdən imtina etdi.” Görəsən kim bu yaşda birini etibarlı şəxs kimi elçi göndərə bilər?! (Xəbərlərdə gəlmiş) belə ixtilafa əsaslanaraq alimlər güclü hədisləri etibardan düşürürlər, o zaman belə bir söz ilə hansı insanı fasiq çıxarmaq olar? Xüsusilədə peyğəmbərin – salləllahu aleyhi va səlləm – səhabələrindən birinə buna əsasən necə fasiq hökmü vermək olar?![2]

Beləliklə əl-Qadi İbn əl-Arabi bu xəbərləri səhih saymayıb. Onlara əsasən bir səhabəyə fasiq hökmü verməkdən imtina etmişdir. Onun “əl-Avasim” kitabının təhqiq etmiş Şeyx Muhibbud-Din əl-Xatib onunla razılaşaraq deyir:

Əvvəllər bu ayənin əl-Valid bin Uqbə haqqında nazil olmasında və Allahın onu fasiq adlandırmasına təəccüb edirdim! Necə olur ki, bundan sonra Allah Elçisinin – salləllahu aleyhi va səlləm – iki xəlifəsi Əbu Bəkr və Ömərin nəfsində onun üçün dəyər və hörmət qala bilir? Bunu tarix qeydə almış və 86-cı səhifədə Osmanın onu Kufəyə vali təyin etməsindən əvvəl ondan çox il ərzində (bu iki xəlifənin ona qarşı hörməti haqqında) dəlilləri qeyd etdik. Əbu Bəkr və Ömərin əl-Valid bin Uqbə’yə etibar etmələri ilə əgər Allah onu fasiq adlandırıbsa vacib olan müamilə arasındakı bu ziddiyət bu ayənin onun haqqında nazil olmasına şəkk etməyimə səbəb oldu! əl-Valid’i fasiq saya biləcəyimizə imkan verən bir işi etməsini imkansız gördüyümüzə görə deyil, lakin sözləri aşkar olan Quranda fasiqlik damğası almış birinin bu iki nəfər yanında etibar qazanmasını uzaq bir ehtimal saydığımız üçün şəkkə düşdük, halbuki Allahın qullarından olan övliyaları içində Allah Elçisindən sonra onlardan Allaha daha yaxın heç bir kəsin olmadığını bilirik. Bu şəkkə düşdükdən sonra bu ayənin nazil olma səbəbi haqqında gəlmiş xəbərlərə baxdım, bu xəbərləri təhqiq etməyə davam etdikcə onların Mücahiddə və ya Qatədədə və ya İbn Əbi Leylada və ya Yezid bin Rumanda məvquf olduğunu gördüm…Burada iki məvsul xəbər var ki, onlardan biri Umm Sələmə’dəndir və Musa bin Ubeydə iddia edir ki, bunu Umm Sələmə’nin azadlı qulu Sabit’dən eşitmişdir. Musa bin Ubeydə’ni Əhməd, İbnul-Mədini, İbn Adiy və bir qrup alim zəif saymışlar. İkinci məvsul xəbəri isə ət-Tabəri öz təfsirində İbn Sad’dan rəvayət edir və o, Muhamməd bin Sad əl-Aufi’dir. əş-Şeyx Əhməd Şakir bu sənədi vəsf edərək bunun bir ailədən olan bir çox zəif ravilər zəncirindən ibarət olduğunu demişdir.[3]

Şeyx Muhibbud-Din əl-Xatib də xəbərlərə daha konkret şəkildə toxunur və onların zəif olduğunu deyir. Bu xəbərlərə inkar etməsələr də onların səhihliyində tərəddüd etmiş alimlər olmuşdur. əl-Hafiz İbn Kəsir (vəf. h. 774) “əl-Bidəyə van-Nihəyə” kitabında bu xəbərləri zikr etdikdən sonra deyir:

Bunu təfsir alimlərindən bir çox kəs zikr etmişdir. Bunun səhihliyini Allaha daha yaxşı bilir. Əbu Ömər bin Abdil-Bərr bunun üzərinə icma nəql etmişdir.[4]

Lakin bu məsləyin güclü bir məslək olmadığını etiraf etməliyik, çünki ümmətin icmaya yaxın böyük əksəriyyəti bu xəbərləri qəbul ediblər və ayənin nazil olma səbəbinin əl-Valid bin Uqbə ətrafında baş vermiş həmin hadisə ilə bağlı olduğunu deyiblər. Bu isə özlüyündə xəbərlərin doğruluğu üçün kifayət qədər güclü bir arqumentdır.

O zaman bu xəbərlərin səhih olduğunu qəbul edənlərin buna münasibətini bilmək lazımdır. Onlar öz aralarında fərqli mövqeyə sahib olublar. Bu məsələ barədə danışmış bir qrup alim ayədə “fasiq” sözünün əl-Valid bin Uqbə üçün hökm olaraq deyil, lakin ümumi vəziyyətin tələbinə görə gəldiyini deyiblər. Onlar əl-Valid bin Uqbə’nin qəsdən yalan danışmadığını söyləyiblər. Bu fikirdə olan bəzi alimlərin sözlərini təqdim etsək görüşləri daha da aydın olar. Əbul-Qasim Mahmud bin Həmzə əl-Kərməni[5] deyir:

əl-Valid qəsdən yalan danışmamışdı, çünki o, elə güman etdi ki, Bənul-Mustaləq onun üçün yox, ona qarşı toplaşmışdı. Belə ki, Allahın elçisi – salləllahu aleyhi va səlləm – onu Bənul-Mustaləq’ın yanına zəkat toplamaq üçün göndərmişdi və onların arasında düşmənçilik var idi. Onlar onun gəlişini eşitdikdə miniklərinə minib onu qarşılamağa getdilər, o isə onların onu öldürmək istədiklərini zənn etdi. Beləliklə geri döndü və dedi: “Ey Allahın elçisi, onlar zəkat ödəməkdən boyun qaçırdılar və məni öldürmək istədilər.” Peyğəmbər – salləllahu aleyhi va səlləm – onların yanına getmək istədi  və Allah bu ayəni nazil etdi.[6]

Məşhur hənəfi üsul və təfsir alimi ən-Nəsəfi (vəf. h. 710) deyir:

Bunun əl-Valid bin Uqbə haqqında nazil olması barədə icma ediblər. Allahın elçisi – salləllahu aleyhi va səlləm – onu zəkat toplamaq üçün Mustəliq tayfasının yanına göndərdi. Cahillikdə onunla onlar arasında düşmənçilik var idi. Onların torpaqlarına yaxınlaşdıqda miniklərinə minərək onu qarşılamağa çıxdılar, o isə onların onu öldürəcəklərini hesab etdi.[7]

Alləmə Fəxrud-Din ər-Razi (vəf. h. 606) deyir:

Ayənin həmin vaxt nazil olduğunu qəsd edirlərsə bu, gözəldir. Lakin əgər ayənin buna görə, yalnız ona xas olaraq nazil olduğunu və hökmünün başqalarına da aid olduğunu deyirlərsə elə deyildir. Əksinə deyirik ki, bu, araşdırmağın,  fasidin sözünə etimadın tərkinin bəyanı üçün ümumi olaraq nazil olmuşdur. Bunun ona görə nazil olduğunu deyənlərin görüşünün zəifliyinə həm də dəlalət edən budur ki, Allah – təalə — demir ki, “Mən bunu bu səbəbə görə nazil etdim.” Peyğəmbərdən də — salləllahu aleyhi va səlləm – nəql olunmayıb ki, ayə yalnız fılan şeyin bəyanı üçün nazil olmuşdur. Burada ən uzağı görünən budur ki, ayə həmin vaxt nazil olub və bu, ayəni nazil olmasının tarixi üçün bir misaldır və biz bunu təsdiq edirik. Bizim bu dediklərimizi təsdiqləyən budur ki, fasiq adının əl-Validə aid edilməsi çox uzaq bir şeydir, çünki o, yalnız anladı, zənnə qapıldı və xəta etdi. Xəta edən isə fasiq adlanmaz.[8]

Həmçinin Alləmə İbn Adil əd-Diməşqi (vəf. h. 880) və bəzi digər müfəssirlər ər-Razinin bu sözlərini təfsirlərində təsdiq məqamında zikr ediblər.

Digər məşhur təfsir alimi, əl-Xazin adı ilə tanınmış Aləud-Din Əli bin Muhamməd əl-Bəğdədi (vəf. h. 741) deyir:

Deyilmişdir ki, bu, ümumi mənadadır, araşdırmağı və fasiqin sözünə etimadı tərk etməyi bəyan etmək üçün nazil olub. Bu, ayənin müəyyən bir nəfər haqqında hökmündən daha münasibdir, çünki fasiqlik haqdan kənara çıxmaqdır, halbuki əl-Valid haqqında belə bir şey zənn etmək olmaz. O yalnızca güman etmiş, yalnış anlamış və xəta etmişdir.[9]

Qeyd edilməlidir ki, alimlərin hamısı bu təfsir ilə razılaşmayıblar. Təfsir alimlərinin çoxu ayənin həm əl-Valid bin Uqbə haqqında bir hökm olaraq, həm də ümumi hökmü bəyan etmək üçün gəldiyini deyiblər. Bu görüşdə olanlardan biri Şeyx Nizəmud-Din Həsən bin Muhamməd ən-Nisəburi (vəf. h. 850) deyir:

Təfsir alimlərinin əksəriyyətinə görə əl-Valid Allahın elçisinin – salləllahu aleyhi va səlləm – yanında etibar sahibi idi, bundan sonra yalanına görə fasiq oldu. Həmçinin deyilmişdir ki, əl-Valid qəsdən yalan danışmamışdı, lakin ona ikram etmək üçün toplananları gördükdə onu öldürmək istədiklərini güman etmişdir. Buna belə cavab vermək olar ki, Quranın ləfzi və nazil olma səbəbi bunun əksini göstərir. Bəli, əgər onun bundan sonra tövbə etdiyi deyilərsə bunun tutarlı bir əsası olar.[10]

Əbul-Abbas İbn Acibə (vəf. h. 1224) bu barədə deyir:

əl-Valid araşdırmadığı üçün fasiq adlanıb və bununla itaətin kamilliyindən kənara çıxmışdır. Onun belə adlanması digərlərini bu işdən çəkindirmək və xəbərdar etmək üçündür və onu tövbəyə təşviq etmək üçündür. Allah – təalə — qeybini daha gözəl bilir. Hətta bəzi alimlər bu ayənin mütəşabih ayələrdən olduğunu deyib, çünki əl-Valid’in imanının doğruluğu sabitdir. Əbu Ömər “əl-İstiyab” kitabında deyir: “Ayənin əl-Valid məsələsi haqqında nazil olması səhih deyildir, çünki o, peyğəmbərin – salləllahu aleyhi va səlləm – zamanında səkkiz və ya on yaşında idi; necə bir elçi kimi göndərilə bilər?!” Deyirəm: Bunda qəribə heç bir şey yoxdur, peyğəmbər – salləllahu aleyhi va səlləm – aralarında Əbu Bəkr və Ömərin də olduğu orduya yaşının kiçik olmasına baxmayaraq Usəmə bin Zeydi əmir təyin edərdi, necə ki, bu, əl-Buxari və digər kitablarda keçir.[11]

Burada İbn Acibə’nin sözlərində bir xəta vardır. İmam Əbu Ömər ibn Abdil-Bərr “əl-İstiyab” kitabında bunun tam əksini söyləmişdir, yəni o, ayənin əl-Valid haqqında gəldiyini səhih saymışdır.

Məşhur hənəfi alimi və müfəssir Alləmə Əbul-Fədl Şihəbud-Din əs-Seyyid əl-Alusi (vəf. h. 1270) deyir:

Beləliklə əgər “səhabənin arasında adil olmayanlar vardır” sözü ilə onların içində hər hansı bir zamanda ədalətini pozacaq günah edənlərin olduğu qəsd olunursa ayənin bu mənaya dəlalət etdiyi qəbul edilir. Lakin bu, mübahisə obyekti deyildir. Lakin əgər onların arasında ədaləti tamamilə aradan qaldıracaq əməlin üzərində qalan kəslərin olduğu qəsd olunursa heç kəsdən gizli deyildir ki, ayənin bu mənaya dəlalət etməsi qəbul olunmazdır.[12]

Bununla da əl-Alusi təsdiqləyir ki, ayə əl-Valid bin Uqbə’nin fasiq adını qazanacaq şəkildə bir günah etdiyini isbat etmişdir. Lakin əl-Alusi onu da vurğulayır ki, belə bir şey səhabələrin arasında mövcud idi, yəni səhabənin ədalətini müəyyən bir zamanda qaldıracaq şəkildə zina, yalan kimi böyük günahlar edilirdi. Lakin nə sözü gedən ayədə, nə də digər dəlillərdə onların bu hal üzərində qaldıqlarını göstərən hər hansı bir dəlil yoxdur.

Yekun etibarı ilə deyirik ki, əhlus-sunnət alimlərinin böyük əksəriyyəti səhabələrin hamısını adil sayırlar və onların rəvayətini tərəddüdsüz qəbul edirlər. Əbu Bəkr əl-Cəssas[13] və digərləri kimi bəzi sünni alimləri fərqli fikirdə olublar. İstənilən halda sünnətdə əl-Valid bin Uqbə’dən gələn və yararlana biləcəyimiz hər hansı bir xəbər yoxdur. əl-Hafiz İbn Abdil-Bərr deyir:

əl-Valid bin Uqbə elə bir sünnət rəvayət etməyib ki, ona ehtiyac olsun.[14]

Bu isə Allahın – subhənəhu va təalə — pak sünnəti qoruduğunu göstərir. Ona görə də biz ümumi qayda olaraq səhabələrin hamısının adil olduğunu deyirik və çox cüzi sayda alim istisna olmaqla heç kəs bunda ixtilaf etməyib. Belə nadir hallar isə ümumi qaydanı ləğv etməz, əksinə onu isbat edər. əl-Hafiz Saləhud-Din Əbu Səid əl-Aləi (vəf. h. 761) bu barədə alimlərin içində az sayda alimin fərqli düşündüyünü qeyd etdikdən sonra deyir:

Onların görüşləri onunla rədd olunur ki, səhabələrin hamısı adildir. Onlardan kim hədisi mürsəl rəvayət edirsə bu, yalnız özü kimi digər səhabədəndir. Onların hamısının adil olduğu bəlli olduqdan sonra müəyyən birinin məchul olması zərər verməz. Təfsir əhlinin əl-Valid bin Uqbə’nin hekayəsində və Allahın – təalə — “ey iman edənlər, bir fasiq sizə bir xəbər gətirsə…” sözündə nəql etdikləri kimi səhabələrdən bəzilərinin yalan danışdığını göstərərək etiraz etmək doğru deyildir…Çünki biz deyirik ki, əgər bunun səhih olduğu qəbul edilsə, o zaman bu, çox nadir haldır və heç bir təsiri yoxdur. Hökm isə çoxunluğu, geniş yayılan hala görə verilir. əl-Bəra bin Azib’in – radiyallahu anhu – “bizdən heç kim başqasını təkzib etməzdi” sözləri daha öncə zikr olundu. Bu, qərar tapmış görüşdür ki, əhlus-sunnə bunun üzərində razılaşıb və bununla səhabələrin hamısının – radiyallahu anhum – adil olması görüşünü qəsd edirəm. Bidət və hava əhlinin görüşünə etibar edilməz və onlara əsaslanılmaz.[15]

 


[1] ”Xaluq”, ətir növlərindən biridir, zəfərandan hazırlandığı üçün sarı və qırmızı rənglərdə olur.

[2] ”əl-Avasim min əl-Qavasim”, səh: 102-104; Məktəbətus-Sunnə, altıncı nəşr: hicri 1412, Qahirə

[3] ”əl-Avasim min əl-Qavasim”, səh: 102

[4] “əl-Bidəyə van-Nihəyə”, 11/604-605; Dar Hicr, birinci nəşr:  1418/1998, Cizə

[5] Əbul-Qasim Burhənud-Din Mahmud bin Həmzə bin Nəsar əl-Kərməni; ”Təcul-Qurra” (Quran qarilərinin tacı) ləqəbi ilə tanınmışdır. Dəqiq doğum və vəfat tarixi bilinmir, lakin hicri beşinci əsrin sonu altıncı əsrin əvvəlləri yaşadığı bilinir. Fiqdə şafi məzhəbinə tabe olduğu deyilmişdir.

[6] “Ğaraibut-Təfsir va Acəibut-Təvil”, 2/1122; Darul-Qiblə/Muəssəsətu Ulumil-Quran, Cuddə/Beyrut

[7] “Təfsirun-Nəsəfi”, 3/350; Darul-Kəlimit-Tayyib, birinci nəşr: 1419/1998, Beyrut

[8] “Təfsir əl-Fəxr ər-Razi”, 28/119; Darul-Fikr, birinci nəşr: 1401/1981, Beyrut

[9] “Təfsirul-Xazin əl-Musəmmə Lubəbut-Təvil fi Məanit-Təvil”, 4/178; Tabəatu Daril-Kutubil-Arabiyyə li Mustafa əl-Bəbi əl-Hələbi, hicri 1328, Misir

[10] “Ğaraibul-Quran va Rağaibul-Furqan”, 6/160-161; Dar əl-Kutub əl-İlmiyyə, birinci nəşr: 1416/1996, Beyrut

[11] “əl-Bəhr əl-Mədid fi Təfsiril-Quranil-Məcid”, 5/420; Doktor Həsən Abbas Zəki, hicri 1419, Qahirə

[12] “Ruhul-Məani fi Təfsiril-Quranil-Azim vas-Səbil-Məsəni”, 26/147; İdəratut-Tabəatil-Muniriyyə, Dar İhyə ət-Turas əl-Arabi, Beyrut

[13] Əbu Bəkr əl-Cəssas “əl-Fusul fil-Usul” kitabında (3/152; Vazəratul-Əvqaf vaş-Şuunil-İsləmiyyə, ikinci nəşr: 1414/1994, Küveyt) deyir: “Onun “səhabə yalnız özü kimi bir başqa səhabədən rəvayət edir və onların hamısının rəvayəti məqbuldur” sözünə gəldikdə isə, bu, belə deyildir, çünki peyğəmbərin – salləllahu aleyhi va səlləm – zamanında Allahın – təalə — “Sizə bir fasiq bir xəbər ilə gəlsə dəqiqləşdirin” sözü ilə fasiqliyinə hökm etdikləri olmuşdur və o, əl-Valid bin Uqbədir. Burada başqaları da olmuşdur ki, peyğəmbəri – salləllahu aleyhi va səlləm – görmüşdülər və ondan sonra ədalətlərini düşürəcək əməllər etmişdir və bunda gizli heç bir şey yoxdur.”

[14] “əl-İstiyab fi Mərifətil-Əshab”, 4/1556; Darul-Cil, birinci nəşr: 1412/1992, Beyrut

[15] “Cəmiut-Təhsil fi Əhkəmil-Mərasil”, səh: 69; Dar Aləmil-Kutub, ikinci nəşr: 1407/1986, Beyrut

Имам Али противоречил сунне пророка (саллалаху алайхи ва саллям)

Август 16, 2013 в 12:26 пп | Опубликовано в Sünnə müdafiəsi/ Защита сунны, Şiə kitablardan scan olunmuş səhifələr, Şiə yalanı/Ложь рафидитов | Оставьте комментарий

Во имя Аллаха,

Салам алайкум.

Целью этого поста не является очернение Али ибн Абу Талиба (да будет доволен им Аллах). Цель опровержение веры шиитов, что Али ибн Абу Талиб был всезнающим непорочным имамом.

Аллах сказал в суре Трапеза (87. О те, которые уверовали! Не запрещайте блага, которые Аллах сделал дозволенными для вас, и не преступайте границы дозволенного. Воистину, Аллах не любит преступников.)

Шейх шиитов аллама Маджлиси передал в своей книге «Уйуналь хайат» (1/348):

Передал Али ибн Ибрахим  С ДОСТОВЕРНОЙ ЦЕПОЧКОЙ ПЕРЕДАТЧИКОВ в своем комментарии аята » О те, которые уверовали! Не запрещайте блага, которые Аллах сделал дозволенными для вас», от Абу Абдуллаха (мир ему): «Это было ниспослано о повелителе правоверных (мир ему), Билале, и Усмане ибн Мазуне.

Что касается повелителя правоверных (мир ему), он обещал никогда не спать по ночам, что касается Билала, он обещал никогда не есть в течение дня (всегда поститься). Что касается Усмана ибн Мазуна он обещал никогда не иметь близость с женой.

Жена Усмана ибн Мазуна пришла к Аише, и она была прекрасной женщиной. Аиша спросила: Чем ты так опечалена?… Жена Усмана ответила: Клянусь Аллахом, мой муж не приближался ко мне с такого-то времени. (Затем Аиша проинформировала пророка (саллалаху алайхи ва аля алихи ва саллям) о ситуации).

Он вышел и призвал на коллективную молитву. Когда люди собрались, и минбар был установлен, он восхвалил Аллаха, и затем сказал: «Что случилось с группой, что запретила себе пречистые вещи? СЛУШАЙТЕ, Я СПЛЮ ПО НОЧАМ, ЖЕНЮСЬ НА ЖЕНЩИНАХ, ЕМ В ТЕЧЕНИЕ ДНЯ. И КТО ОТХОДИТ ОТ МОЕЙ СУННЫ ТОТ НЕ ОТ МЕНЯ.

 

Вывод:

1) Али ибн Абу Талиб не знал сунны пророка (саллалаху алайхи ва аля алихи ва саллям).

 

 

Шиитские шейхи и насибиты

Июнь 29, 2013 в 4:16 пп | Опубликовано в Hədis elmi/Наука о хадисах, Rafizilere suallarımız/ Вопросы шиитам, Sünnə müdafiəsi/ Защита сунны, Şiə kitablardan scan olunmuş səhifələr, Şubhələrə rədd/Ответ на сомнения | Оставьте комментарий

Во имя Аллаха.

Салам алайкум. Сперва я хотел бы познакомить читателей с личностью шиитского ученого шейха ас-Садука.е

Сайт ат-тибьян, дает нам следующую информацию:

Ибн Бабвейх, шейх Садук Мухаммад Абу Джа’фар ал-Кумми — известный шиитский богослов и факих, признанный знаток  шиитских преданий, один из ранних кодификаторов имамитского (джафаритского) права. Сын куммского шейха, Ибн Бабвейх еще в молодости завоевал авторитет: во всем Хорасане, утверждают шиитские авторы, ему не было равных в знании шиитских преданий.

Достаточно будет сказать, что ибн Бабавейх являлся автором одного из четырех канонических собраний шиитских хадисов. Речь

Если наш уважаемый читатель хоть изредка втречался с полемическими работами рафидитов, то рано или поздно ему должен был втретится вопрос — КАК СМЕЛИ СУННИТСКИЕ УЧЕНЫЕ ПЕРЕДАВАТЬ ПРЕДАНИЕ ОТ НАСИБИТОВ (ТЕХ КТО НЕНАВИДЕЛ АЛИ)??!

Настало время дать ответ слепцам, которые даже не открывали свои книги.

1) Крупнейший ученый рафидитов 20-ого века, аятолла Абуль Касим аль-Хуий, сказал в своей книге «Китаб ан-Никах» (1/442) сказал:

أما الطريق الثاني فكل من في السند من الثقاة باستثناء محمد بن علي ماجيلويه ، فإنه لم تثبت وثاقته نعم هو من مشايخ الصدوق ( قده ) غير أننا قد ذكرنا غير مرة أنه لا ملازمة بين كون الشخص شيخا للصدوق وبين وثاقته ، فإنه ( قده ) يروي عن النواصب أيضا كالضبي

Перевод:

Что касается второго пути передачи (предания), то все (рассказчики) в изводе являются достойными доверия, кроме Мухаммада ибн Али ибн Маджлавейха. Нет свидетельства того, что он достоин доверия. Да, он из числа шейхов ас-Садука, но как я отмечал не раз, нет связи между тем, что кто-то был шейхом ас-Садука и доказательством, что он достоин доверия. ВЕДЬ ОН ПЕРЕДАВАЛ ОТ НАСИБИТОВ, ТАКИХ КАК ДАББИ.

Я много лет общаюсь с шиитами, читал не мало их книг. И стал даже немного предугадывать их ход мыслей.

Я уже вижу как шииты вскакивают, и с пеной у рта вопят, что дескать шейх Садук передавая от насибитов, не знал, что они насибиты.

На это пусть им ответит, сам шейх ас-Садук.

2) Ас-Садук в своей книге «Уйун аль-Ахбар ар-Рида» (2/312) сказал:

حدثنا أبو نصر أحمد بن الحسين الضبي وما لقيت انصب منه وبلغ من منصبه أنه كان يقول: اللهم صل على محمد فردا ويمتنع من الصلاة على آله

Перевод:

Рассказал мне Абу Наср ибн Ахмад ибн аль-Хусайн ад-Дабби. И Я НЕ ВСТРЕЧАЛ БОЛЬШЕГО НАСИБИТА ЧЕМ ОН. И ИЗ ЕГО НАСИБИЗМА, МНЕ РАССКАЗЫВАЛИ, ЧТО ОН ГОВОРИЛ: «О АЛЛАХ БЛАГОСЛАВИ ЛИШЬ МУХАММАДА», И ОТКАЗЫВАЛСЯ БЛАГОСЛАВЛЯТЬ ЕГО СЕМЬЮ».

Как нам ясно видно из этих двух цитат, шейх и имам шиитов ас-Садук, не стеснялся передавать от насибитов — тех кто ненавидел Али, зная об их насибизме!

Спроси любого шиита современности, что они думают о том, кто не принял имама и украл его имущество? Они скажут: НАСИБИТ.

3) Абуль Касим аль-Хуий сказал в книге «Моджам ар-риджал» (12/132):

أقول: لا ينبغي الشك في أن عثمان بن عيسى كان منحرفا عن الحق ومعارضا للرضا عليه السلام، وغير معترف بامامته، وقد استحل أموال الامام عليه السلام، ولم يدفعها إليه ! وأما توبته ورده الاموال بعد ذلك فلم تثبت فإنها رواية نصر بن الصباح، وهو ليس بشئ، ولكنه مع ذلك كان ثقة بشهادة الشيخ وعلي بن إبراهيم وابن شهر آشوب

Перевод:

Я (аль-Хуий) говорю: «Не должно быть никакого сомнения, что Усман ибн Иса отступил от истины, и противостоял ар-Ридде (мир ему), и не признал его Имамата, и посчитал имущество имама (мир ему) дозволенным. И его покаяние и возврат имущеста не потверждено, это передавалось Насром ибн ас-Саббахом. И он ничто. НО НАРЯДУ С ЭТИМ (УСМАН ИБН ИСА) БЫЛ ДОСТОЙНЫМ ДОВЕРИЯ СОГЛАСНО СВИДЕТЕЛЬСТВУ ШЕЙХА, И АЛИ ИБН ИБРАХИМА, ИБН ШАХРАШУБА.

 

Мулла Али аль-Кари о Ибн Теймийи

Май 27, 2013 в 1:03 дп | Опубликовано в Sünnə müdafiəsi/ Защита сунны, Şubhələrə rədd/Ответ на сомнения | Оставьте комментарий

Мулла Али Кари пишет в книге МИРКАТУЛЬ-МАФАТИХ толкование МИШКАТУЛЬ-МАСАБИХ:

«В книге «Шарх уш-Шама’иль», которая принадлежит ибн Хаджару, он [т.е. ибн Хаджар аль-Хайтами] говорит: “Ибн Кайим сказал, что его шейх ибн Таймия упомянул нечто удивительное, а именно, что когда он [пророк] увидел своего Господа, положившим Руку между плечами, почтил это место концом чалмы[1]. Аль-’Иракий сказал: “Я не нашёл этому основы” – т.е. в Сунне. И сказал ибн Хаджар: “Поистине, это – из убеждений и из заблуждений этих двоих [ибн Таймийи и ибн Каййима], ибо основано это на том, к чему они оба пришли и что они оба усердно стремились доказать, и нападали на ахлюс-сунна (Ашаритов) за отрицание этого. А именно – утверждение стороны (“джиха”) и телесности (“джисмия”) в отношении Аллаха Та’аля. И в этом отношении, им обоим принадлежат скверные и гнусные убеждения, от которых уши становятся глухими, и которые нужно расценивать как ложь и клевету (“бухтан”). Да обезобразит Аллах их обоих, как и всякого, кто согласен с их утверждениями. Имам Ахмад и великие последователи из его мазхаба непричастны к их убеждениям, как же иначе, ведь это считается неверием у многих”. Конец цитаты.

Я говорю (возражение Муллы Али аль-Кари)Да сохранит их (Ибн Таймийю и Ибн Каййима) Аллах от этого безобразного описания и страшного обвинения. Тому, кто читал толкование к книге «Стоянки путников» шейха Абдуллы аль-Ансари (пусть Аллах освятит его душу), а он является Шейхуль-Исламом у Суфиев, станет ясно, что они оба были из ахлюс-сунна валь-джамаа, более того, из Авлия этой уммы. Из того, что он (ибн Каййим) написал в упомянутом толковании согласно написанному: «И эти слова Шейхуль-Ислама показывают его степень в сунне, и размер его знаний, и что он невиновен в том в чем обвинили его из уподобления и сравнения его враги джахмиты по своей привычке обвинять в этом обладателей хадисов (Асхаб аль-Хадис) и Сунны. Как обвинение рафидитами их в том, что они насибиты, обвинение насибитами их в том, что они рафидиты, обвинения мутазилитами их в том, что они хашавиты, и все это наследие досталось им от врагов посланника Аллаха которые обвиняли его и его сподвижников в том, что они сабии, придумавшие новую религию. Это наследие обладателей хадиса (Асхаб аль-Хадис) и Сунны от их Пророка – порицаемые названия даваемые заблудшими. Пусть Аллах освятит душу имама аш-Шафии который сказал когда его обвинили в рафидизме:

«Если любовь к семье Пророка рафидизм

Свидетельствуйте ж о том, что я рафидит!»

И пусть Аллах останется довольным нашим шейхом абуль-Аббасом ибн Таймия который сказал:

«Если любовь к друзьям пророка насибизм

Свидетельствуйте ж о том, что я насибит»

И пусть Аллах простит третьего [сам ибн Каййим] который сказал:
«Если признание качеств Аллаха для вас таджсим

Как и очищение Его от ложных толкований

Тогда, хвала Аллаху, пред вами я муджассим»

Придите, свидетелями заполнив это место». Конец цитаты.

Потом, в упомянутом толковании он объяснил то, что указывало бы на его непричастность к этим приписанным обвинениям, цитата:
«Его бережное отношение к уважаемым текстам об именах и атрибутах Аллаха проявляется в принятии сообщений о них согласно внешнему смыслу, что означает верить в то, что приходит на ум обычных людей из смыслов, но не невежд, а обычных людей уммы. Как сказал Малик, да помилует его Аллах, когда его спросили: “О Абу АбдаЛлах,» Милостивый Возвысился над Троном». Каким образом возвысился?” Склонил свою голову Имам Малик, и выступил пот на его лбе, затем он ответил: “Вознесение не безызвестно, каким образом не познаваемо, вера в это обязательна, а спрашивать об этом новшество”, показав этим разницу между смыслом известным из этого слова и образом, который не может представить человек. И этот ответ от имама, да помилует его Аллах, достаточен и общий для всех атрибутов Аллаха, такие как слух, зрение, знание, жизнь, мощь, воля, нисхождение, гнев, милость, смех – смыслы всех их известны, а образы непредставимы, ведь осознание образа – это часть знания о сущности, но сущность нам не известна, так как же можно уразуметь образ атрибутов. Безопасность на этом пути заключается в том, чтобы описать Аллаха тем, чем Он описал Себя и описал Его посланник без искажения и лишения, без образа и уподобления, подтверждая Его имена и атрибуты и отрицая сравнение Его со своими творениями. И твое подтверждение атрибутов будет без уподобления, а отрицание без лишения. Кто отрицает истинность возвышения Аллаха, тот лишающий, а кто сравнивает с возвышением творений над другими, тот уподобляющий. А тот, кто говорит – Это возвышение, и нет ничего подобного ему – тот единобожник, очищающий». К.Ц.

Завершилась его речь, проявилась его цель и стала ясно, что его убеждение соответствует обладателям истины из предшественников и большинства ученых последних лет, и грязные обвинения и ужасные порицания не могут быть направлены к нему и в его адрес, ведь его слова полностью подходят тому, что сказал величайший Имам и древнейший муджтахид (Абу Ханифа) в своей книге «Фикхуль акбар», цитата: «И у него Всевышнего есть рука, лицо и самость. То, что Аллах упомянул в Коране из лица, руки и самости, то это его атрибуты без образа, и не говорится его рука – это его мощь, или его благо, так как в этом уничтожение атрибута, и это слова муътазилитов и кадаритов. Но Его рука это Его атрибут без образа, и Его гнев и Его довольство это два атрибута из Его атрибутов без образа. Конец цитаты.»

В общем, эти слова, говорят сами за себя.

Зурара, и откуда тебе знать кто такой Зурара?

Май 26, 2013 в 9:32 дп | Опубликовано в Hədis elmi/Наука о хадисах, Sünnə müdafiəsi/ Защита сунны, Şiə kitablardan scan olunmuş səhifələr | 2 комментария

Салам  алайкум.

Вниманию читателя я хочу предоставить две цитаты от имама шиитов  в отношение одного из самых известных передатчиков шиитских хадисов. Этого рассказчика звали Зурара ибн Айун. Continue Reading Зурара, и откуда тебе знать кто такой Зурара?…

Шейх шиитов аль-Муфид: Зейнаб и Рукайа были дочерьми пророка

Май 22, 2013 в 3:20 пп | Опубликовано в Sünnə müdafiəsi/ Защита сунны, Şiə yalanı/Ложь рафидитов | Оставьте комментарий

Салам алайкум.

В своем стремление опорочить сподвижников, и посеять сомнение среди мусульман, некоторые современные рафидиты отрицают, что у пророка (саллалаху алайхи ва аля алихи ва саллям)-а были дочери помимо Фатимы.

Рафидиты не могут переварить тот факт, что дочери нашего пророка были выданы замуж за Усмана. Continue Reading Шейх шиитов аль-Муфид: Зейнаб и Рукайа были дочерьми пророка…

«Вечное наставление. Истинное единобожие имамов Ахлю-ль-бейт».

Ноябрь 18, 2012 в 5:13 пп | Опубликовано в Kitablar/Книги, Sahabeler/Сподвижники, Sünnə müdafiəsi/ Защита сунны | Оставьте комментарий

«Вечное наставление. Истинное единобожие имамов Ахлю-ль-бейт». Автор: Мухаммад Салим аль-Хидр. Первое русское издание

© Благотворительный фонд «Аль-Аль ва аль-асхаб». Ответственный за выпуск Абу ‘Умар Салим аль-Газзи, Кувейт 2010

СКАЧАТЬ КНИГУ

Ложь аль-Хабаши

Ноябрь 18, 2012 в 5:09 пп | Опубликовано в Sünnə müdafiəsi/ Защита сунны, Şubhələrə rədd/Ответ на сомнения | Оставьте комментарий

Ложь аль-Хабаши о том, что шейхуль-ислам Ибн Таймийя утверждал, будто Всевышний сидит на Престоле, усадив подле Себя Пророка, да благословит его Аллах и приветствует. Continue Reading Ложь аль-Хабаши…

Следующая страница →


Entries и - комментарии feeds.